Rob van der Pijll

Mentoraat (deel 5)

De laatste voorbereidingen voor de expositie die zondag geopend wordt. Onder de titel 11xEigen zullen we allen onze resultaten laten zien van een jaar mentoraat onder leiding van bondsmentor Peter van Tuijl. Een zeer divers en tegelijkertijd prachtig geheel.

Nog niet alle foto's zijn binnen (vertraging bij de printcentrale) en het wordt spannend dus of ze op tijd arriveren (een alternatief heb ik inmiddels georganiseerd) en opplakmateriaal tekort (dat is er zeker op tijd, pff)
Tot de voorbereidingen hoorde voor mij ook het verzamelen van linkjes naar blogs en de inmiddels 4 fotoshows met verhalen die ik gemaakt heb op 1 pagina hier op mijn exto-site.

Nu nog een paar visitekaartjes maken, fotoshows op DVD branden, de laatste foto's opplakken, mijn deel van de onderling verdeelde andere taken uitvoeren, vrijdag de zaak samen met de andere exposanten inrichten en met gezonde spanning toeleven naar de opening zondag om 14.30 uur bij Crea Hengelo. Wellicht zien we elkaar daar (of op een later moment, de expositie is te bezichtigen tot zondag 23 december 16.00 uur) en anders is deze pagina (<- klik) een mogelijkheid een indruk te krijgen waar ik mee bezig ben geweest.


Rob

Lees meer >> | 430 keer bekeken

Mentoraat (deel 4)

Nog 2 weken en dan gaat het gebeuren. Onze 11xEigen-expositie wordt dan geopend door Peter van Tuijl.

De vorige keer dat ik hierover blogde was vlak voor onze laatste mentoraatsavond. Daar werden de eindproducten en/of de wijze waarop iedereen zijn resultaten/werk wil gaan tonen aan iedereen voorgelegd.
Wat een prachtig geheel wordt het. Dat kan en mag ik gerust zeggen. Fraaie diversiteit met fotografie voor eenieder van ons als uitgangspunt. En wat een geheel eigen invullingen! Terechte titel dat 11xEigen.

Zelf heb ik na die 5de november even gas terug genomen, even afstand gecreëerd. Het was best een intensief gebeuren allemaal. Als ik het eindresultaat, mijn boek met verhaaltjes en herinneringen in de hand houd en het doorkijk dan ben ik enerzijds heel trots op en tevreden met wat ik dan zie. En anderzijds knaagt ergens ook een stemmetje dat zegt 'hmm, maar 6 verhaaltjes'. Maar gelukkig kan ik dat stemmetje snel weer wegdrukken. Want er kwam toch wel het een en ander bij kijken. Inspiratie moest soms gezocht worden net als voldoende tijd om te fotograferen of een onderwerp om vast te leggen en om over te schrijven. Dat schrijven vond ik heel leuk om te doen merk ik. Had vroeger wel eens ambities om een roman te schrijven. Ben denk ik toch meer van de korte(re) verhalen. En een vervolg op wat ik nu gedaan heb zit er waarschijnlijk wel in. Een paar nieuwe onderwerpen heb ik in ieder geval al. Wat dat betreft zijn je eigen herinneringen natuurlijk een haast onuitputtelijke bron.


 

Ik heb voor dit mentoraat een aantal dingen bijeengebracht die ik wilde uitproberen en/of die me leuk leken te combineren. Zoals fotograferen en een fotoshow maken, dat had ik al wel vaker gedaan. Maar het dan vervolgens vullen met eigen praatjes (in geschreven en gesproken woord) is toch wel een stapje verder. Ook ben ik bewust met het onderwerp en het fotograferen bezig geweest. Heb ik mij minder laten leiden door wat er toevallig voor mijn lens verscheen. Zo heb ik een afspraak in een snoepwinkel gemaakt om daar te mogen fotograferen. En in het net leeggekomen huis van een collega, om de beelden te kunnen maken die ik nodig had voor een van de verhalen.
Die verhalen zijn een mengeling van heel persoonlijk en - naar ik hoop - ook wat meer universeel karakter. 

Lees meer >> | 1100 keer bekeken

Opening expositie 90-jarigen

Wat een prachtige gebeurtenis was het vanmiddag, de opening van de expositie met portretten van 90-jarige Hengeloërs.
Van de 62 geportretteerde 90-jarige Hengeloërs waren er helaas al 3 overleden.
En van de overigen kon niet iedereen er bij zijn vanmiddag.
Maar een stuk of 50 waren er wel. En dat is op zich al best bijzonder.

  
Bij binnenkomst was menigeen gelijk herkenbaar voor ons HAFV-fotografen omdat we de foto's al gezien hadden natuurlijk.
Mooi is het dan te merken dat je de persoon niet alleen uiterlijk herkent, maar ook hier en daar houding en gedrag meent te kunnen herkennen.
Levendige portretten die tot leven kwamen, zoiets.
En ook nu weer ben ik getroffen door de vitaliteit die ze 90-jarigen nog uitstralen. Op de foto en in het echt.

Zo'n gebeuren is voor velen een bijzonder moment.
Voor ons als HAFV, een bijna afsluiting van een prachtig jubileumclubjaar.
En - ik spreek voor me zelf hoor! - een misschien nog wel mooiere expositie dan onze jubileumexpositie eerder dit jaar.

Ook bijzonder was het voor de mevrouw die uitgerekend vandaag haar 90ste verjaardag vierde, 16 -11-1922. En toch aanwezig wilde zijn.
Uiteraard klonk er een 'lang zal ze leven' en kreeg ze een cadeautje aangeboden.

Het is toch wel wat om met zo veel leeftijdsgenoten in één ruimte te zitten. Je foto tentoongesteld te zien.
Toegesproken te worden door de, nog tamelijk nieuwe, burgemeester van Hengelo, Sander Schelberg.
Dit dat overigens op een heel leuke en ontspannen wijze deed.

Na het openingswoord door onze voorzitter Laura Onderdijk en daarna de toespraak van de burgemeester kon iedereen in eigen tempo de expositie bekijken. Prachtig waren de reacties. De foto's hadden ze al gezien en van een aantal gemaakte foto's hadden ze thuis al een afdruk ontvangen.
Niet iedereen was het helemaal eens met de keuze van de foto die tentoongesteld werd.
Het blijft voor velen toch lastig zichzelf te zien. Ook al zeggen anderen om hen heen dat ze er opstaan zoals ze zijn.

Voldaan kunnen we nu al terugkijken op een zeer geslaagde expositie en opening.
Alle inspanningen, van foto's maken (wat al een feestje was vaak), selecteren, afdrukken verzorgen, passe partouts regelen, inlijsten, expositie inrichten etc. etc. zijn het waard geweest.
Zeker als je zag met welk plezier de meesten, al dan niet met stok of rollator of in de rolstoel, zich voortbewogen tussen de foto's, gesprekjes aangingen. En met een glimlach het geheel ondergingen.
 

Herkenning en ontmoeting waren twee zeer aanwezige begrippen vanmiddag.
"Hé, die ken ik, daar heb ik mee op de middelbare school gezeten."
Menigeen ontdekte een bekende van enige tijd geleden, op de foto en in levenden lijve.
Gesprekjes overal, op de stoelen, tussen de wanden met foto's, bij de koffietafel.
"Ik vond het fijn om weer even een oude herinnering op te kunnen halen en te delen."
De glimlach en twinkeling in de ogen zei meer dan genoeg.
Het bruiste.

De expositie is nog te zien tot 7 december in de stadhuishal van de gemeente Hengelo.
Het adres en openingstijden zijn te zien op de expositiepagina van mijn site.

En daarna gaat de expositie rondreizen en komt het te hangen in alle verzorgingstehuizen in Hengelo.
Dat betekent tussen 7 december en eind april 2013 nog regelmatig opruimen en weer ophangen.
Maar als dat net zulke leuke momenten, ontmoetingen en opnieuw delen van ervaringen oplevert als vandaag dan is dat een kleine moeite.

Een impressie van de opening is (binnenkort) te zien op mijn facebookpagina (Klik hier)

Lees meer >> | 1360 keer bekeken

Mentoraat (deel 3)

Morgen, maandag 5 november 2012, komen we als mentoraatgroep voor de laatste keer samen met onze mentor bij elkaar.
Het moment waarop we onze inspanningen van de afgelopen maanden geacht worden te hebben vertaald. Vertaald in een vorm van eindpresentatie. Natuurljk hebben we gaandeweg het proces al meerdere malen de resultaten mogen zien van onze inzet en vorderingen. In brokken, in concept. Nu is het bedoeling er een 'geheel' van te maken.
Dat betekent weten wat je op welke wijze wilt exposeren. Pffff. En daar ben ik dus ook de afgelopen weken mee bezig geweest. Hoewel toch redelijk snel duidelijk wat ik wilde gaan doen is het hoe - in termen van eindpresentatie - geen makkelijke blijkt. En dat geldt voor mijn medeclubgenoten ook heb ik inmiddels begrepen.

Proces
Het is overigens heel mooi het proces te zien waarlangs zich het een en ander heeft afgespeeld. Ga er maar aan staan om je op zich al fraaie natuur- en macrofoto's van een extra dimensie te voorzien zodat de kijker meer ziet dan insect of bloem. Of het groepslid dat zich wel eens wilde verdiepen in abstracte fotografie. Of de ander die het menselijk element in het landschap wilde vastleggen. Zonder mensen in beeld.
Weer een ander heeft zich toegelegd op het surrealistisch weergeven van zijn (en onze, want de stad Hengelo als decor gekozen) naaste leefomgeving. Het is verbluffend om niet alleen de technische beheersing van apparatuur en software te kunnen aanschouwen. Zo niet belangrijker is het met de opgeroepen beelden een gevoel op te kunnen roepen van: ''Is dat daar nou echt zo?'' Je even in twijfel weten te brengen. In dit kader een prima gevoel.

Er is gestoeid met vruchten en fruit en speciaal voor deze opdracht op de markt gekochte verse vis. Er is op een zeer poëtische wijze het menselijk lichaam in beeld gebracht. In vorm én emotie, subtiel en teer. En deze zachtheid dan plaatsen tegenover harde realiteit, het levert een confrontatie op die je niet onberoerd laat.
Dit en meer passert de revue bij onze expositie die onder de naam 11xEigen start op 9 december bij Crea in Hengelo. En duurt tot 23 december.

Verloop van een mentoravond
Daar we met een aardig grote groep zijn wordt de tijd gelimiteerd om aandacht te schenken aan ieders vorderingen. Een eierwekker is daarbij een handig attribuut. Als je hem niet zo af en toe vergeet aan te zetten althans ;-)
Toch blijken de gemiddeld 10 minuten per keer vaak voldoende om de vorderingen te aanschouwen en te duiden. Voor het geven van adviezen voor een vervolg.

    

Een reeks van foto's wordt op tafel gelegd. Het verband wordt gezocht. Er wordt geschoven en gedraaid. Reeksen vormen zich, en na enkele verschuivingen vormen zich weer nieuwe, andere reeksen. Het blikveld wordt iedere keer weer op een ander aspect gewezen. Ogenschijnlijk verschillende beelden die in een bepaalde volgorde een meerwaarde blijken te vormen voor het totaalbeeld, het 'verhaal' weten te vertellen.
De inbreng van Peter van Tuijl is die van ons aan de hand meenemen in het verlaten van je comfortzone, het letterlijk en figuurlijk arrangeren van beelden en daarmee je kijk op samenhang en beeldlogica.
En als je dan thuis aan het stoeien bent op vergelijkbare wijze dan valt nog eens extra op hoe lastig dit element is. Of anders gezegd: hoe waardevol de inbreng is van anderen die met je mee kijken, je keuzes vragen te duiden en je daardoor helpen je inzicht te verdiepen en/of te veranderen. Een prachtig proces zoals al gezegd.

Mijn eindpresentatie.
Het zal je niet verbazen dat ik daar nog steeds mee aan het worstelen ben.
En het vordert gestaag. Er langere tijd mee bezig zijn, vormgeven, naar kijken, laten liggen, op allerlei verschillende momenten van de dag in je gedachten oppoppende aanpassingen bedenken, die later op de dag uitproberen, weer verwerpen of er juist op voortborduren vraagt, mag ik wel zeggen, behoorlijk wat energie. En levert ook veel energie en enthousiasme op!



Ik ga bij de eindpresentatie mijn fotoherinneringenboek min of meer verbeelden.
Had ik me al het nodige op de hals gehaald door niet alleen foto's te maken, maar ook een paar verhaaltjes/gedachten erbij te verwoorden.
Dan er een boekje van gemaakt.
En nu ben ik nog volop bezig met het 'componeren' van een fotoshow waarbij de verhalen door mij ook verteld worden.
Hoe vreemd is om mijn eigen stem te horen. En dan moet je bedenken dat voorlezen/

Lees meer >> | 1043 keer bekeken

Mentoraat (deel 2)

Visualiseren van herinneringen
Dat werd mijn opdracht in dit mentoraat dus.
Mijn aanvankelijke enthousiasme werd allengs minder toen ik steeds meer begonnen na te denken over hoe ik dat dan wilde aanpakken. Ik schreef de vorige keer al dat een film de katalysator was en dat idee groeide uit tot vage ideeën met de woorden 'flarden/fragmenten van ....' als uitgangspunt. In oktober 2011 schreef ik daarover voor mezelf op:

En dan begint het grote denken, zoeken, zuchten, verwerpen, verzinnen,  foto‘s  maken, bewerken, vormgeven, aanpassen, laten liggen , nog eens kijken.
Het betekent voor mij ook eigenlijk voor het eerst echt bewust bezig zijn met mijn fotografie.
Het nadenken over wat ik nou wil gaan vastleggen, het minder van toevalligheden laten afhangen wat er voor de camera komt.
Pfff, waar ben ik aan begonnen!

En eigenlijk is dat laatste gevoel nooit helemaal weggeweest tijdens het mentoraat.
Het enthousiasme groeide gelukkig wel weer naarmate de tijd vorderde en vooral toen de eerste foto's gemaakt waren.
En de zaken naar het einde toe op hun plaats begonnen te vallen.

 

Peter van Tuijl
Ik zal eerst nog iets meer vertellen over onze mentor - Peter van Tuijl.

Het begint al gelijk die eerste avond.
Allemaal nemen we 3 foto's mee die we zelf mooi vinden, die ons gezin of familie mooi vind etc.
Het is hier niet goed in woorden uit te leggen maar het is verbazend hoe hij aan de hand van 3 foto's de essentie van iedere fotograaf weet te duiden. En die essentie, samen met de inbreng van de fotograaf zelf,  vertaalt naar ieders individuele opdracht.

Soms ligt die in de lijn van wat iemand reeds doet en draagt bij aan verdieping, soms ook een opdracht iets geheel anders te doen en waarbij de fotograaf de stok achter de deur van het mentoraat benut om ook daadwerkelijk met iets anders bezig te gaan.
Maar op welke wijze dan ook, je wordt gedwongen verder te kijken en verder te zoeken. En dat is natuurlijk ook het doel van het mentoraat.

Peter van Tuijl als mentor en persoon.
Ja, waar moet ik eigenlijk beginnen. Ik ben iemand die zich niet gauw heel enthousiast over iets of iemand uitlaat.
Enige superlatieven ten aanzien van Peter zijn wat mij betreft echter meer dan op zijn plaats.
Prettig mens dat ten eerste. Bescheiden, maar ook zeker van zijn kennis en kunde.
Helemaal die ervaren en gedreven amateurfotograaf waar de fotobond van rept.

Peter toont zich tijdens de voortgang van het mentoraat een meester in het oproepen van vragen over je fotografie en de beelden die dat oplevert. Hij weet dat te koppelen aan het benoemen van verschillende stijlen binnen de fotografie en de kunst. Weet vanuit wat wij hem aan beeldmateriaal voorleggen verbindingen te leggen met specifieke fotografen.
En doet dat op een zodanige wijze dat je nadenkt over waar je mee bezig bent en voegt daar dan door die verbindingen een dimensie aan toe. Daarbij wordt je als persoon en fotograaf voortdurend in je waarde gelaten. Al zijn inzet is gericht op jouw groei.
Zijn enthousiasme en bovenal zijn vermogen om je op een heel positieve manier verder te krijgen wanneer je even klem zit met je opdracht maakt dat het volgen van dit mentoraat gewoon heel fijn was.

Genoeg stroop lijkt me zo. Maar .... mocht je ooit in de gelegenheid zijn een mentoraat van Peter te kunnen volgen .... grijp je kans.
En kijk eens op zijn website (klik) en lees zijn fotoblog (klik) om je een breder beeld te vormen.

Voortgang eigen opdracht.
En zo worstelde ik dus aanvankelijk met mijn eigen opdracht.
Wat, achteraf gezien, aardig is om te merken is dat waar ik in eerste instantie het onderwerp wat van een afstand benaderde het allengs steeds persoonlijker is geworden.
Wilde ik eerst vooral sfeervolle beelden produceren die een suggestie van herinnering zou moeten wekken (vraag me nu niet welke beelden dat had moeten opleveren;-)) al snel werd het voor mij een combinatie van woord en beeld.
Woord in de vorm van korte beeldende verhalen en nieuw beeldmateriaal dat daar op aansluit in mijn ogen.
Een belangrijke verandering in de benadering, zo schreef ik al, is dat ik het persoonlijker maakte.
Daarbij wilde ik wel oppassen om niet te zeer in clichés te vallen als eerste liefde, middelbare school (helemaal ontkomen doe je daar overigens niet aan omdat dat denk ik voor ons allemaal een belangrijke periode in ons leven geweest is, een periode die je mede vormt), huwelijk en eerste kind enz.
Het zijn - natuurlijk niet geheel - willekeurige en uiteenlopende onderwerpen geworden.
De totstandkoming vroeg veel tijd. Zowel in het bedenken als het uitvoeren en bewerken.
Vele uren zijn er mee gemoeid geweest. Uiteindelijk is het eindresultaat (waar ik zeer tevreden mee ben) een boekje met 6 korte (en enkele iets langere) terugblikken en daarbij passende foto's. Zeg maar 'flarden, fragmenten van ....' mijn eigen leven.
Dat boekje is zo goed als af en met een zucht zal ik vanmiddag de verzend- en bestelknop daarvoor in drukken.
En nu maar hopen dat ik niet al snel een 'had ik nog maar dit' of 'zou ik niet beter dat ...' momenten krijg.

De inhoud van dat boekje, het resultaat van dit mentoraat, zal ik de volgende keren uit de doeken doen.
De enkele foto's bij dit blog zijn in ieder geval een eerste indruk.
Als laatste toon ik nog de kaft van het boekje.

!! Op 9 december, 14.30 uur - Opening Expositie 11xEigen met de resultaten van alle mentoraatscursisten van de HAFV seizoen 2011-2012 (verdere gegevens komen tzt in het expositiedeel van deze site)
 

Lees meer >> | 1058 keer bekeken

Mentoraat fotoclub HAFV (1)

In te lossen belofte

Al een aantal keren 'beloofd' en dan nu eindelijk wat meer over het mentoraat dat ik momenteel volg/krijg/doe.

Eerst maar even kort uitleggen wat het mentoraat nou is / inhoudt.
(Ik zal mijn ervaringen rondom het mentoraat overigens in meerdere delen hier in het blog zetten de komende weken)

Korte beschrijving mentoraat

De landelijke fotobond biedt fotoclubs en haar leden de gelegenheid om onder begeleiding van een 'ervaren, gedreven en technisch goed onderlegde amateurfotograaf' (bron website BNAFV) te werken aan verfrissing en verdieping van verschillende aspecten van de fotografie.
Hierbij gaat het niet om het leren van de basisbeginselen van de fotografie. 

Lees meer >> | 739 keer bekeken

Interne fotoclubcompetitie (1)

Na vorig seizoen dit gebeuren overgeslagen te hebben doe ik dit jaar weer mee met de interne clubcompetitie bij de HAFV.
Foto's van leden worden daarbij beoordeeld - gejureerd - door iemand die geen lid is van de HAFV.
Soms is dat een goede beoordelaar vanuit een collega fotoclub maar bij ons toch meestal een beroepsfotograaf.
Voor dit seizoen heeft het bestuur fotograaf Jos Rikkerink weten te strikken.
Jos is vooral een portret- en bruidsrapportagefotograaf.
In die laatste hoedanigheid heeft hij in 1984 ook het huwelijk van mijn vrouw en mij fotografisch vastgelegd.
Hij loopt dus al wat jaartjes mee. En wij ook ;-))

Zijn kennis (en die was duidelijk zichtbaar en hoorbaar in zijn commentaren) werd veelvuldig vergezeld van de nodige dosis (haast Finkeriaanse) humor en zelfspot.
Ondanks de toch weer aardige hoeveelheid foto's en de aandacht voor ieder beeld daarvan vloog de avond voor het gevoel voorbij.
Kritische beschouwingen werden niet uit de weggegaan.
En af en toe een ''dat mag ik toch wel zeggen" om te checken of het gewaardeerd werd.
Nou zijn we daar om te leren en als dat gepaard kan gaan met inhoudelijke en technische tips van een beroepsfotograaf dan zouden we in mijn ogen gek zijn om dat niet te waarderen.

Kortom een zeer aangename avond en een veelbelovende start van een nieuw competitieseizoen. Want de collegaclubleden lieten menig prachtige opname zien.
Dit kan ik hier helaas niet tonen dus ik beperk me maar weer tot mijn eigen opnamen ;-)
Ik had er dit keer 2 ingestuurd en aangezien de reis naar Marokko eerder dit jaar ook een fotografisch hoogtepunt was zal het niet verbazen dat ik die 2 foto's uit de Marokko-collectie geplukt heb. En ze werden beiden door hem hoog gewaardeerd

Lees meer >> | 498 keer bekeken

Vervolg op blogbericht SPANNEND van 18 augustus.

Afloop van deelname aan de voorselectie van Foto Nationaal.

Op 3 september vond de jury beoordeling plaats van Foto Nationaal waar ik met een serie van 5 wachtende mannen aan meegedaan had. Toen ik op zondag op Facebook een bericht zag van een collega amateurfotograaf en deze meldde dat zij geselecteerd was en dit al te horen had gekregen wist ik dat ik niet verder dan de voorrondes was gekomen.

Ergens hoopte ik dat men mijn emailadres niet goed ingetikt had (die dubbele L wordt wel eens over het hoofd gezien). Maar navraag leverde op dat ik inderdaad de foto's weer netjes thuisgestuurd zou krijgen op korte termijn.

Teleurgesteld? Ja, toch wel.
Wanneer je meedoet aan zoiets dan  wil je ook de volgende stap zetten. En aan de andere kant: ik word er ook niet anders van. Ik blijf doen wat ik leuk, mooi vindt.
En ik ben me bewust dat een andere jury wellicht tot een ander oordeel zou kunnen hebben komen. Daar heb ik overigens nu niets aan dus ik heb er vrede mee.

Waar ik nog een beetje op gehoopt had was een - al was het maar korte - toelichting met redenen waarom niet.
Mogelijk had dat licht kunnen werpen op wat ik een volgende keer anders kan aanpakken.
Maar vanwege de de vele inzendingen (zo'n 180 series, 890 foto's) is er geen persoonlijk commentaar gegeven over het waarom niet.
Het heeft even geduurd maar inmiddels staat er een juryrapport op de website van de landelijke fotobond. De geselecteerde series zullen op korte termijn ook te zien zijn op de landelijke site.

Mij rest gewoon door te gaan met fotograferen en volgend jaar met een andere serie een nieuwe poging wagen.
Want dat ben ik vooralsnog wel van plan.

Hieronder een stukje uit het Juryrapport dat  hier volledig te lezen is.

‘De jury heeft geen poging gedaan om de amateurfotografie in de volle
breedte te presenteren. Integendeel: we laten de amateurfotografie zien
zoals wij vinden dat die zich zou moeten manifesteren: eigentijds,
persoonlijk en verhalend. We hebben bewust gekozen voor werk dat
aansluit bij de autonome, professionele fotografie.
De nadruk ligt op fotografie die niet alleen de vorm verheerlijkt, maar een
verhaal vertelt. Dus niet: kijk mij eens mooi fotograferen, niet de
technische beheersing als doel, maar het verhaal. Groot of klein,
maatschappelijk of persoonlijk, maar altijd authentiek en verrassend.
Onze opvatting (en boodschap): fotografie is meer dan vorm alleen, meer
dan kleur, compositie, moment, stofuitdrukking, standpunt. Dat is 'slechts'
grammatica. En die grammatica is het middel en niet het doel.’

Lees meer >> | 1764 keer bekeken

Fotoboek Marokko

Het schiet niet echt op met het bijhouden van mijn blog hier.
Toch weer even een teken van leven.
De volgende keer kom ik echt terug op een uiteenzetting van het mentoraat dat ik gevolgd heb (bijna afgerond).

Voor nu moeten we - jullie -  het doen met het gegeven dat ik de afgelopen weken druk ben geweest met het selecteren van de Marokko-foto's voor een fotoboek.

Na het maken van mijn wachtende mannenboek (klik hier) en daarvoor een boek van onze reis naar en door Florida is dit het derde fotoboek dat ik digitaal maak.

Deze keer gemaakt met de boekmodule binnen Lightroom 4. Het softwarepakket dat ik voor misschien wel 95% gebruik voor mijn foto's. Sinds ik LR gebruik open ik photoshop nog maar voor specifieke bewerkingen. En dat heeft dan voornamelijk met het werken met lagen (bijvoorbeeld bij mijn composieten) te maken of voor het fijne clonen en het vlekjeswegwerk-werk. Meestal houd ik me bij wat basisbewerkingen die gewoon erg goed in LR uit te voeren zijn.
Het mooie is de integratie van de verschillende modules in LR die bijvoorbeeld maakt dat een al geplaatste foto in het fotoalbumdeel in de ontwikkelmodule nog aangepast kan worden en dat die aanpassing dan gelijk doorgevoerd wordt in het boekgedeelte.

Enfin, wie LR kent weet waar ik het over heb en voor wie het niet kent ... wellicht eens een trialversie downloaden en proberen. Verder is het gewoonte en smaakgevoelig. Er zijn ook mensen die zweren bij Photoshop, Elements, Picasa of Gimp.

Nu dus dat derde boek gemaakt. Geprobeerd te leren van de vorige 2 boeken in relatie tot keuze en plaatsing van foto's, layout, volgorde etc etc.
Al met al een fikse klus met de nodige twijfelveroorzakende momenten.
Maar, al zeg ik het zelf, een geslaagde uitvoering. En het blijft toch wel even genieten jouw eigen foto's te zien in een dergelijk boek. Dat weegt toch duidelijk op tegen het op een beeldscherm bekijken van de foto's.

Dat vierde en volgende boek gaat er dus gewoon komen. Ik ga er vanuit dat ik nog wel een keer op vakantie zal gaan en anders heb ik nog wel foto's van andere onderwerpen liggen (bijvoorbeeld mijn abstracte foto's) die ook in een boek prima tot hun recht zouden komen.
De smaak te pakken dus. En in het kader van mijn mentoraat (sorry, noem ik het weer zonder er iets naders over te zeggen, komt goed hoor!) ben ik zelfs al concreet bezig met het vatten van dat gebeuren in een fotoboek. Nummer vier is dus eigenlijk een kwestie van tijd (planning eind oktober).

Voor nu sluit ik af met een linkje naar het fotoboek van Marokko. Voor de nieuwsgierigen onder jullie ;-)
Wel laat ik slechts een selectie zien. De meeste echte familiealbumfoto's - die er gewoon en in belangrijke mate in zitten - heb ik er toch even uitgelaten.
Kwestie van privacy voor mijn gezinsleden ook.

En - vind ik ook belangrijk om te melden - er zitten ook foto's in die mijn dochter gemaakt heeft met haar camera. Dat waren gewoon leuke en goede foto's en ook foto's die ik zelf helemaal niet gemaakt/gezien had.
Zo zuchtten we beiden, elkaars foto's bekijkend: "waarom heb ik dat nou niet gezien."

Veel kijkplezier

Fotoboek Marokko

Groet
Rob

Lees meer >> | 1875 keer bekeken

Spannend!

Wat is er spannend zul je meteen denken?

Nou waar ik erg benieuwd naar ben is de uitslag van de selectie van Foto Nationaal van de landelijke Fotobond.
Nadat ik de regionale fotoserie-wedstrijd gewonnen heb (zie hier) mocht ik een serie inleveren voor de landelijke competitie. Na ampel beraad heb ik dezelfde serie ingezonden.
Eind augustus zal een jury een keuze maken uit alle ingezonden series (geloof dat dat er ruim honderd zullen zijn) waarvan ze er 20 uitkiezen die dan in een reizende tentoonstelling door het land gaan.
En uiteraard hoop ik dat ik daar dan bij ben. Genomineerd zijn en mogen inzenden is leuk maar dan wil ik ook de ultieme uitkomst natuurlijk.
Op 3 september weet ik meer. Spannend dus ;-)

En ondertussen ga ik gewoon door met wachtende mannen op de foto te zetten.

Lees meer >> | 535 keer bekeken