Rob van der Pijll

Afloop van deelname aan de voorselectie van Foto Nationaal.

Op 3 september vond de jury beoordeling plaats van Foto Nationaal waar ik met een serie van 5 wachtende mannen aan meegedaan had. Toen ik op zondag op Facebook een bericht zag van een collega amateurfotograaf en deze meldde dat zij geselecteerd was en dit al te horen had gekregen wist ik dat ik niet verder dan de voorrondes was gekomen.

Ergens hoopte ik dat men mijn emailadres niet goed ingetikt had (die dubbele L wordt wel eens over het hoofd gezien). Maar navraag leverde op dat ik inderdaad de foto's weer netjes thuisgestuurd zou krijgen op korte termijn.

Teleurgesteld? Ja, toch wel.
Wanneer je meedoet aan zoiets dan  wil je ook de volgende stap zetten. En aan de andere kant: ik word er ook niet anders van. Ik blijf doen wat ik leuk, mooi vindt.
En ik ben me bewust dat een andere jury wellicht tot een ander oordeel zou kunnen hebben komen. Daar heb ik overigens nu niets aan dus ik heb er vrede mee.

Waar ik nog een beetje op gehoopt had was een - al was het maar korte - toelichting met redenen waarom niet.
Mogelijk had dat licht kunnen werpen op wat ik een volgende keer anders kan aanpakken.
Maar vanwege de de vele inzendingen (zo'n 180 series, 890 foto's) is er geen persoonlijk commentaar gegeven over het waarom niet.
Het heeft even geduurd maar inmiddels staat er een juryrapport op de website van de landelijke fotobond. De geselecteerde series zullen op korte termijn ook te zien zijn op de landelijke site.

Mij rest gewoon door te gaan met fotograferen en volgend jaar met een andere serie een nieuwe poging wagen.
Want dat ben ik vooralsnog wel van plan.

Hieronder een stukje uit het Juryrapport dat  hier volledig te lezen is.

‘De jury heeft geen poging gedaan om de amateurfotografie in de volle
breedte te presenteren. Integendeel: we laten de amateurfotografie zien
zoals wij vinden dat die zich zou moeten manifesteren: eigentijds,
persoonlijk en verhalend. We hebben bewust gekozen voor werk dat
aansluit bij de autonome, professionele fotografie.
De nadruk ligt op fotografie die niet alleen de vorm verheerlijkt, maar een
verhaal vertelt. Dus niet: kijk mij eens mooi fotograferen, niet de
technische beheersing als doel, maar het verhaal. Groot of klein,
maatschappelijk of persoonlijk, maar altijd authentiek en verrassend.
Onze opvatting (en boodschap): fotografie is meer dan vorm alleen, meer
dan kleur, compositie, moment, stofuitdrukking, standpunt. Dat is 'slechts'
grammatica. En die grammatica is het middel en niet het doel.’