Rob van der Pijll

Wat een prachtige gebeurtenis was het vanmiddag, de opening van de expositie met portretten van 90-jarige Hengeloërs.
Van de 62 geportretteerde 90-jarige Hengeloërs waren er helaas al 3 overleden.
En van de overigen kon niet iedereen er bij zijn vanmiddag.
Maar een stuk of 50 waren er wel. En dat is op zich al best bijzonder.

  
Bij binnenkomst was menigeen gelijk herkenbaar voor ons HAFV-fotografen omdat we de foto's al gezien hadden natuurlijk.
Mooi is het dan te merken dat je de persoon niet alleen uiterlijk herkent, maar ook hier en daar houding en gedrag meent te kunnen herkennen.
Levendige portretten die tot leven kwamen, zoiets.
En ook nu weer ben ik getroffen door de vitaliteit die ze 90-jarigen nog uitstralen. Op de foto en in het echt.

Zo'n gebeuren is voor velen een bijzonder moment.
Voor ons als HAFV, een bijna afsluiting van een prachtig jubileumclubjaar.
En - ik spreek voor me zelf hoor! - een misschien nog wel mooiere expositie dan onze jubileumexpositie eerder dit jaar.

Ook bijzonder was het voor de mevrouw die uitgerekend vandaag haar 90ste verjaardag vierde, 16 -11-1922. En toch aanwezig wilde zijn.
Uiteraard klonk er een 'lang zal ze leven' en kreeg ze een cadeautje aangeboden.

Het is toch wel wat om met zo veel leeftijdsgenoten in één ruimte te zitten. Je foto tentoongesteld te zien.
Toegesproken te worden door de, nog tamelijk nieuwe, burgemeester van Hengelo, Sander Schelberg.
Dit dat overigens op een heel leuke en ontspannen wijze deed.

Na het openingswoord door onze voorzitter Laura Onderdijk en daarna de toespraak van de burgemeester kon iedereen in eigen tempo de expositie bekijken. Prachtig waren de reacties. De foto's hadden ze al gezien en van een aantal gemaakte foto's hadden ze thuis al een afdruk ontvangen.
Niet iedereen was het helemaal eens met de keuze van de foto die tentoongesteld werd.
Het blijft voor velen toch lastig zichzelf te zien. Ook al zeggen anderen om hen heen dat ze er opstaan zoals ze zijn.

Voldaan kunnen we nu al terugkijken op een zeer geslaagde expositie en opening.
Alle inspanningen, van foto's maken (wat al een feestje was vaak), selecteren, afdrukken verzorgen, passe partouts regelen, inlijsten, expositie inrichten etc. etc. zijn het waard geweest.
Zeker als je zag met welk plezier de meesten, al dan niet met stok of rollator of in de rolstoel, zich voortbewogen tussen de foto's, gesprekjes aangingen. En met een glimlach het geheel ondergingen.
 

Herkenning en ontmoeting waren twee zeer aanwezige begrippen vanmiddag.
"Hé, die ken ik, daar heb ik mee op de middelbare school gezeten."
Menigeen ontdekte een bekende van enige tijd geleden, op de foto en in levenden lijve.
Gesprekjes overal, op de stoelen, tussen de wanden met foto's, bij de koffietafel.
"Ik vond het fijn om weer even een oude herinnering op te kunnen halen en te delen."
De glimlach en twinkeling in de ogen zei meer dan genoeg.
Het bruiste.

De expositie is nog te zien tot 7 december in de stadhuishal van de gemeente Hengelo.
Het adres en openingstijden zijn te zien op de expositiepagina van mijn site.

En daarna gaat de expositie rondreizen en komt het te hangen in alle verzorgingstehuizen in Hengelo.
Dat betekent tussen 7 december en eind april 2013 nog regelmatig opruimen en weer ophangen.
Maar als dat net zulke leuke momenten, ontmoetingen en opnieuw delen van ervaringen oplevert als vandaag dan is dat een kleine moeite.

Een impressie van de opening is (binnenkort) te zien op mijn facebookpagina (Klik hier)