Rob van der Pijll

Het leuke van vakanties is mede dat je dingen ziet en doet die je thuis minder snel geneigd ben te doen. Nou moet je in mijn geval niet aan al te spectaculaire dingen denken hoor! Parasailen, bungeejumpen of meer van dat soort harentenbergerijzende zaken zul je mij ook op vakantie niet zien doen.
Dit jaar was het bijzondere een bezoek aan een opera. Niet zo maar een opera op niet zo maar een plek.

Arena Verona
Het gebeuren vond plaats in een oudromeins openluchttheater. Dat theater dateert geloof ik uit de jaren dertig van het begin van onze jaartelling. En dat theater staat in de mooie Italiaanse stad Verona. Juist ja, waar ook het huis van Julia staat (Romeo en Julia) al is daar de authenticiteit niet helemaal helder van.

Maar goed, dat theater in Verona.
Aanvankelijk lokte mij een 4 uur durende zit op de stenen tribune van dat theater niet echt. Het was warm, het begon laat, duurde lang (dat werd dus nachtwerk) en ik ben geen liefhebber van deze kunstvorm. Mijn vrouw drong echter aan.

Ambiance
Achteraf geen spijt gehad. Niet dat ik nou overloop van enthousiasme voor de opera na dit bezoek. Stel je echter voor: een lome warme zomeravond, de ambiance van eeuwenoud Romeins theater met een capaciteit van ruim 20.000 bezoekers, de langzaam invallende avond, een inventief decor, bij tijd en wijle toch wel indrukwekkende prestaties op het toneel met misschien wel 200 ! acteurs. Hierbij werd niet alleen het podium maar ook het hele theater gebruikt - op een gegeven moment kwam een groep spelers gewoon tussen het publiek opduiken. En een eigentijds ingevuld verhaal. Hoewel zich afspelende in de oudheid in Egypte kwamen heftrucks, Segways en nog meer gemotoriseerd vervoer voor in het stuk. Tijdens de uitvoering werd met kranen nog een groot deel van het verder in het stuk te gebruiken decor opgebouwd (de spiegels in de foto's hieronder)
Een groot orkest dat zorgde voor de live-muziek.
Er was meer dan genoeg te zien, kortom .... ik heb me wel vermaakt.

Kussentjes
Goed die 4 uur was lang. Gelukkig waren er tussen de verschillende actes pauzes van soms wel 20 minuten waarbij we even de benen konden strekken en gelukkig tegelijkertijd het achterwerk wat 'ontlasten', de inderhaast gekochte en bij meerdere kraampjes rondom het theater verkrijgbare kussentjes ten spijt.
Leuk was dat een groep Nederlandse studenten achter ons zat die erg geinteresseerd waren in het verhaal en die voor elkaar tussen de actes door een (nederlands vertaalde) beschrijving gaven van wat er te zien zou zijn. Dat betekende dus even achterstevoren meeluisteren om het gebeuren op het podium beter te kunnen volgen. De afstand tot dat podium was eerlijk gezegd best wat groot en de tekst niet altijd goed te volgen. Daarbij is mijn Italiaans niet zo goed :-) ,maar dat kon de pret verder niet drukken.

Foto's
En het bleek mogelijk zo af en toe ook gewoon een foto te maken van het gebeuren. Zonder flits uiteraard dus de lichtgevoeligheid moest naar 1600 en soms naar 3200 iso opgeschroefd worden. Al met al ben ik ook met de beelden tevreden.

Hieronder een korte foto-impressie.
Meer informatie over de Arena in Verona lees je hier.
Uitleg waar de opera AÏDA van Verdi over gaat lees je hier.

Klikken op een van de onderstaande foto's opent een webalbum waar ze groter te bekijken zijn.