Marokko

In het vorige blogbericht haalde ik al even aan dat ik een weekje naar Marokko geweest ben.
En vakanties zijn voor mij ook een gelegenheid het fototoestel intensief te benutten.
De combinatie Marokko en foto's is natuurlijk een heel aantrekkelijke ;-)


We maakten een korte rondreis van stad naar stad naar woestijn en weer terug.
Een belevenis, dat was het.
Op ruim 3 uur vliegen stap je vanuit het vliegtuig een andere wereld in. Uiteraard vanwege de warmte.
En op het vliegveld zelf valt het allemaal ook nog wel mee.
Zodra wij echter in het busje stapten die ons richting verblijfplek zou brengen waren we echt in een andere wereld aanbeland.
Over het verkeer en het rijgedrag zullen we het maar niet hebben.
Snel en langzaam verkeer begeeft zich allemaal op dezelfde brede weg zonder belijning, vol gaten.
Fietsers, kar met ezel ervoor, brommers, auto's, mannen met handkarren ... en het gaat in de regel erg goed hebben we die dagen gemerkt.

Na ergens afgezet te zijn werd er gelijk een oud uitziende man met handkar opgetrommeld om onze tassen naar het Riad te brengen.
Dat bleek praktisch midden in de Souks te zijn.
Na 3 bochten is je richtingsgevoel aan revisie toe.
Het geklungel met het vreemde geld begint meteen met het geven van een klein bedrag aan de kruier.
Of eigenlijk daarvoor al want het papiergeld dat je krijgt bij het wisselkantoor is natuurlijk vele malen te veel voor deze activiteit.
Dus noodgedwongen gelijk wat kleine dingen kopen om kleingeld te krijgen.

De eerste 2 dagen verbleven we in Marrakech.
En zoals gezegd verbleven we vlak bij de Souks dus na de kamers gezien te hebben en de koffers gestald zijn we de smalle straatjes ingetrokken.
En je kijkt je ogen uit. En je moet ze voor en achter hebben.
Want ondanks de drukte en de smalte gaan voetgangers, mannen met handkarren, gemotoriseerde karretjes etc etc gewoon dezelfde weg.

En dan de veelheid aan kleurrijke spullen. Hoge smalle winkeltjes. (Meestal) mannen die je graag iets willen laten kopen.
Denk je de drukte van de souks gehad te hebben komen we op het Djema El Fna plein.
Een keur aan kraampjes, slangenbezweerders, oosterse muziekklanken, bijzondere geuren, vreemde klanken ... je kijkt je ogen uit.

Dit is nog maar dag 1 en zo hebben we iedere dag van die week onze ogen uitgekeken.
Na die dagen in Marrakech zijn we oostwaarts getrokken en via de steden Ait Ben Haddou en Zagora naar een opstapplaats voor een woestijntocht gereden.
Dwars door en over het Atlasgebergte. Sneeuw op de toppen, overweldigend landschap.
Door dorpjes rijden waar de tijd 50 jaar teruggezet lijkt. Vrouwen met zakken op de rug/schouders.
Oude mannen met ezeltjes, al dan niet met kar erachter, de was die gedaan wordt in het riviertje dat door het dorp stroomt.
En dan te drogen gelegd wordt op struiken en berghellingen.
Huizen schijnbaar afbraakwaardig maar bewoond.
Zand, overal roodgekleurd zand. De kleur die ook de huizen hebben.
De drukte in de dorpjes bij marktpleinen. Overal mensen, meestal mannen zitten in de deuropening, op de stoeprand.
Of zomaar op een veld, tamelijk ver verwijderd van de bewoonde wereld. Wachtend om opgehaald te worden na het bewerken van een stukje land.

De indrukken zijn kleurrijk en talrijk.
Het landschap prachtig.
Van de wat ruige bergachtige streek van het Atlasgebergte (hoogste punt 2260m) via de meer groene Draa-vallei (palmbomen) tot de eindeloze zandvlakte van de Sahara.
En van die laatste hebben we alleen maar het eerste gedeelte gezien eigenlijk.


Een belevenis was het. Dat woestijnbezoek.
Eerst een tocht op een kameel - anderhalf uur stapvoets de woestijn in.
Na 3 bochten en 5 zandheuvels is je oriëntatievermogen weer danig in de war.
Dus maar gewoon genieten van de door het spel van de wind grillige vormen in het zand.
Dat zand woei overigens zeer stevig en de voor dit doel aangeschafte traditionele hoofddoek kwam zeer van pas.

Na die anderhalf uur kwamen we aan in een tentenkamp waar even later nog 3 gezinnen zouden aansluiten.
De zonsondergang en zonsopkomst waren misschien minder spectaculair dan ik me voorgesteld had.
De nacht was kort. Het eten, bereid door de berber - kamelenjongens en enkele man, kwam pas laat.
Daarna nog een kampvuur met traditionele berbergezangen (althans zo wil ik het graag geloven), het werd later en later.
Maar gezellig was het zeker. En bijzonder ook.

De weg terug vanuit de woestijn, het verblijf in Zagora en via Quarzazate weer in Marrakech zijn nog steeds prachtige ervaringen.
En toch, die woestijnnacht blijft van het hele verblijf toch het meeste indruk maken.

Het was maar een week. Maar leek al snel veel langer.
De indrukken kregen nauwelijks kans ergens rustig te landen.
Maar ... gelukkig ... hebben we de foto's nog :-)
Want uiteraard heb ik me daar heerlijk uitgeleefd.
Hoewel ... de meeste en mijn mooiste foto's heb ik gemaakt met mijn ogen.
Je kunt immers niet met de camera aan hand en oog geplakt de dagen doorbrengen.
Maar soms ook werd het fotograferen niet al te zeer op prijs gesteld (in de souks en onderweg)
Of je had gelijk een hand onder je neus of je wilde betalen (vooral op het Djemaa El Fna plein bijvoorbeeld)
Er bleef gelukkig genoeg over.

Bij dit blogbericht staan uiteraard een paar indrukken.
De komende weken zal ik mijn Marokkofoto's (voor zover ik ze passend vind voor de site) hier uploaden uiteraard.
En voor wie niet wachten wil ... op mijn facebookaccount is al een aardige reeks te zien (die ook niet allemaal hier zullen verschijnen)
De link daarnaar toe is deze: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.384598714917051.85772.100001007765435&type=3&l=5327173783
En ik hoop dat die werkt.