Rob van der Pijll

Geboortejaar 1922
Ik vertelde in dit blog al eerder dat in het kader van het jubileumjaar van de HAFV ( http://www.hafv.nl ) we dit jaar ook mensen wonende in Hengelo en geboren in het oprichtingsjaar (1922) op de foto wilden gaan zetten.
Met medewerking van een zeer behulpzame gemeente, die namens ons alle 90-jarigen in Hengelo heeft aangeschreven, hebben we als fotografen van de HAFV de adressen en namen verdeeld.

Ca. 150 inwoners met als geboortejaar 1922 is Hengelo nog rijk op het moment van aanschrijven.
Ca. 55-60 van de 90-jarigen hebben zich gemeld voor een fotosessie.
Vier daarvan staan op mijn lijstje en de afgelopen week heb ik drie ervan thuis bezocht.
Nummer 4 bleek na het maken van de afspraak ziek geworden en verzocht om een ander moment.

Een afspraak maken is nog niet makkelijk
Wat mij al gelijk opvalt is de vitaliteit van de mensen die ik telefonisch benader om een keer bij hen langs te komen.
Met krachtige stem word ik te woord gestaan.
Soms na het overhandigen van de telefoon door een net aanwezige dochter; met de mededeling dat moeder dat zelf allemaal regelt.
De agenda wordt erbij gehaald. Het vinden van een goed moment is niet altijd even makkelijk.

"Kunt u op dinsdagmorgen?"
"Eh ... nee .. dan ben ik de hele dag al druk en donderdag kan ik ook niet hoor!"

of

"Hoelaat wilt u komen dan?"
"Ik kan rond half 12 bij u zijn."
"En hoelang bent u bezig dan? Ik ga namelijk iedere middag uit eten en dan ga ik om kwart over 12 weg"

Contact onderhouden met de nog immer aanwezige maar wel in omvang slinkende vrienden- en kennissenkring; eten met anderen in het appartementencomplex waar ze wonen; familie bezoeken etc,: ook als 90-jarige heeft men nog een druk bestaan.
Zoals de laatste mevrouw waar ik was.
Ze vertelde voluit over haar familie en de frequente contacten en uitstapjes.
Genoot daar ook bij het vertellen zichtbaar van.
En tegelijkertijd kwam er iets droevigs over haar heen.
"Weet je", vertelde ze, een beetje naar voren gebogen, "ik ben ook wel eenzaam.
Vele vrienden en kennissen om mij heen zijn overleden. Het wordt best stil zo."

Iemand anders gaf een paar dagen later een mooie beschrijving van de eenzaamheid die dan gevoeld wordt.
En die naar mijn idee de essentie verwoordt van deze mededeling: je raakt steeds meer je gedeelde herinneringen kwijt.
De mogelijkheid deze op te roepen en er vanuit een vergelijkbaar kader over te kunnen praten.
 

Vitaliteit alom aanwezig
Ik haalde het al aan. De 90-jarigen die ik mocht bezoeken stralen nog levenslust uit.
Dat is ongetwijfeld niet voor alle 90-jarigen zo.
Tussen de velen die zich niet opgegeven hebben om gefotografeerd te worden zullen ook minder gelukkigen zijn.
En mogelijk om die reden niet geportretteerd willen worden.
Maar goed die levenslust. Volgens mij de motor achter het bereiken van deze hoge leeftijd.
Zoals de meneer waar ik was. Nog tijd te kort. Tekenen (en zeer verdienstelijk naar mijn bescheiden mening), accordeon spelen en keyboard. Menig uurtje doorbrengend nog achter de PC, druk met de mail maar ook met het inscannen van de vele dia's die hij vroeger zelf gemaakt heeft.

Of de mevrouw die - alleen nog maar 'gewapend' met een leesbril - nog menig borduurwerkje maakt en de afgelopen winter nog zeker 12 sjaals had gebreid.

Genietende van de kinderen en in grotere of kleinere aantallen aanwezige kleinkinderen en hier en daar het verheugen op weer een achterkleinkind.

Het was, kortom,  eigenlijk een feestje deze mensen te mogen bezoeken en hun verhaal aan te horen.
Tussendoor probeerde ik deze mensen en zoals ze zijn vast te leggen.
De omstandigheden qua licht niet optimaal. De bekende toch wat donkere kamers, de stoel bij het venster.
Of mijn beelden geslaagd zijn? Dat kan/kunnen eigenlijk alleen de persoon zelf en/of de familieleden beoordelen.
Zelf ben ik overigens best tevreden.
                                                                         

Expositie - december 2012
De foto's die gemaakt zijn en de komende weken nog door de HAFV fotografen gemaakt worden zullen na selectie tentoongesteld worden.
Dit uiteraard met toestemming van de betrokkenen.
En met medewerking van de gemeente die de stadhuishal in december 2012 een paar weken hiervoor ter beschikking stelt.
Ik spreek de hoop uit dat alle geportretteerden die expositie nog met eigen ogen kunnen en mogen aanschouwen.