Rob van der Pijll

Normaal gesproken heb ik het - na alleen voor privégebruik vastleggen - niet zo op het vertonen van kunstwerken van anderen op internet.
Het is best mogelijk hoor, als je in staat bent daar een eigen interpretatie aan te geven. Althans naar mijn bescheiden mening. En ook ik maak me daar wel schuldig aan door er bijvoorbeeld meer abstracte beelden van te maken waardoor het kunstwerk als zodanig niet of nauwelijks meer herkenbaar is.
Sommige kunstwerken echter nodigen uit om te delen. Omdat ze iets vertegenwoordigen wat mijns inziens nog steeds niet vaak genoeg onder de aandacht gebracht kan worden.
(De gevolgen van) het leed dat wij mensen elkaar aangedaan hebben. En nog dagelijks aandoen.

Wat ik hier wil delen zijn een aantal foto's gemaakt van het Holocaust Memorial in Miami, Florida.
Het monument heeft veel, erg veel indruk gemaakt. Ook nu nog als ik de foto's zie grijpt het me aan.
Natuurlijk spelen de plek/omgeving, het moment, de geluiden etc een belangrijke rol en die breng ik niet over met een paar foto's. Toch hoop ik dat er iets van de impact meekomt met de beelden en het verhaal.
Het foto's maken was overigens ook iets waar ik daar terughoudend mee was, het zomaar registreren was een raar gevoel alsof het inbreuk zou doen op .... Ja, wat? Ik kan het niet goed onder woorden brengen.

Tijdens letterlijk de laatste uren van ons verblijf in Florida en feitelijk al op weg van hotel naar vliegveld zijn we uitgestapt bij dit monument. Het was erg warm (gevoelstemperatuur zo'n 35 graden), weinig mensen dus ruim de gelegenheid om alles te
beschouwen en tot je door te laten dringen.
Wat het mede zo bijzonder maakte was de aanwezigheid, als gids, van een overlevende het concentratiekamp Buchenwald die een net gearriveerde schoolklas langs de verschillende elementen van dit monument leidde.
En zijn verhaal vertelde.

Het eerste deel van het monument voert langs een galerij van granieten zuilen met daarin verwerkt 'het verhaal' van de Holocaust in woord én beeld. En op een van die beelden (de bevrijding van kamp Buchenwald) wees de gids een man aan op de in de zuil verwerkte historische foto. Dat was hij zelf.
Volgde het verhaal van zijn bevrijding. Dat doet toch wat met je. Zijn kampnummer (voor eeuwig in zijn huid gebrand) mocht door de leerlingen gefotografeerd worden.
Onze eigen kinderen werden (we hebben het uiteraard voor ze vertaald) ook nog aangesproken met o.a. de woorden dat we niet zomaar ergens wonen en leven. Maar dat we ons moeten realiseren dat we het goed hebben. En dat meer moeten waarderen.



Wil je meer weten en lezen over dit monument, gemaakt door architect en beeldhouwer Kenneth Treister, dat onthuld is in februari 1990 dan kun je uiteraard ook het nodige lezen op hun eigen website http://www.holocaustmmb.org/index.html
                       

Het monument opent met een bronzenbeeld van een moeder en haar kinderen, zij tracht ze te beschermen. Dat Anne Frank en haar dagboek overal ter wereld tot de verbeelding spreekt blijkt ook hier want op de muur achter dit beeld staan haar volgende woorden .....

... 'then inspite of everything, I still believe that people are really good at heart'
                                          
De volgende foto is van de zuilengallerij bij de ingang van het monument. De galerij waar in het graniet historische foto's van de oorlog, de kampen, slachtoffers zijn verwerkt met een uitleg erbij.


_{Foto 2}

Rechts granieten zuilen met het verhaal van de Holocaust, in woord en beeld (historische foto's verwerkt in het graniet zelf) en links een vijver met waterlelies.
                                    

Dit is de weerspiegeling van het hoofdbeeld van het monument in de vijver.
Achter mij de zuilen met het verhaal van foto 2. Boven mij een soort overkapping van het pad bekleed met witte bougainvilla's.
Het vijverwater deels bedekt met waterlelies.
The Garden of Meditation wordt het ook genoemd.
                                              

Wanneer we nu doorlopen komen we, via de Dome of Contemplation met een eeuwig brandende vlam, op het zogeheten Lonely Path.
Dit is een naar achter toe zich vernauwende en verlagende tunnel. In de muren de namen van de concentratiekampen. In de tunnel het geluid van kinderen die liederen zingen en naarmate je naar het einde toeloopt hoor je het gehuil van een kind. 
                                 

Wanneer je uit de tunnel komt, waar we doorheen gelopen zijn en die steeds nauwer en donkerder wordt, word je tweeledig overweldigd. Ten eerste het licht en de grote ronde ruimte waar in je terecht komt. Maar meer nog door de nabijheid en de emotionele
taferelen die in levensgrote beelden uitgedrukt zijn en waarbij zoveel meer te zien is dan de blik op het hoofdbeeld van het monument uit de verte doet vermoeden. 



            The Sculpture of Love and Anguish


Op, aan en rondom de ruim veertien (14) meter hoge bronzen arm zijn zo om en nabij honderd beelden geplaatst. Deze beelden drukken alle de verschrikkingen uit die de mensen in die periode gevoeld moeten hebben. De beelden zijn als het ware gegroepeerd rondom families waarbij vaders moeders hun kinderen aanreiken en de moeders de kinderen trachten te beschermen.

Als je daar rondloopt en kijkt en beleeft kom je ogen te kort en de emoties schieten als een razende door je lijf.

Teruglopende door the lonely path .........

.......  en overweldigd door deze beelden merk ik, thuis gekomen, dat ik het laatste deel van het monument 'gewist en/of gemist' heb.





Wel nog beelden van 'the memorial wall' waar de namen van vele vele slachtoffers te lezen zijn,



maar niet meer van het beeld van de moeder en haar twee kinderen (the final sculpture - the journey ends) Dezelfde moeder met twee kinderen bij de entree van het monument, maar nu dood en vergezeld van de volgende woorden van Anne Frank:

... "ideals, dreams and cherished hopes rise within us only to meet the horrible truths and be shattered"

Ik sluit dit blog af met de volgende woorden van de architect - Kenneth Teister - zelf:

"Never Shall We Forget - The totality of the Holocaust can not be created in stone and bronze . . . but I had to try. The rich diversity of the European culture, now lost, cannot be expressed . . . but I had to try. The murder of one and one half million children show joys turned to sorrow suddenly on September 1, 1939, when World War II broke out, cannot be sculpted ... but I had to try.
Six million moments of death cannot be understood ... but we must all try"